WAT BEN JIJ LANG  

Het leek een onschuldige opmerking. 

Ik was nog een meisje toen de moeder van een vriendinnetje het voor het eerst zei. En daarna bleef ze het herhalen. Steeds weer, waar andere volwassenen bij waren. Alsof mijn lengte iets bijzonders was. Iets dat opviel. Iets waar iets van gevonden mocht worden.

Wat niemand zag, was wat er vanbinnen gebeurde.

Langzaam ging ik geloven dat er iets niet klopte aan mij. Ik werd me bewust van mijn lengte, mijn lange benen, mijn slanke lijf. En ongemerkt begon ik mezelf kleiner te maken. Letterlijk én figuurlijk. Ik trok me terug, vermeed de schijnwerpers en zocht naar manieren om minder zichtbaar te zijn. Maar als jong meisje van 1.83 meter verdwijn je niet zomaar.

Dus zocht ik ergens anders naar bevestiging. In hard werken. Doorzetten. Sterk zijn. Presteren. Daar voelde ik me waardevol. Daar kon ik mezelf bewijzen. Het bracht me veel. Maar het kostte me ook iets.

Want achter die kracht schuilde een deel van mij dat verlangde naar zachtheid. Naar spelen. Naar gedragen worden. Naar simpelweg mogen zijn wie ik ben.

Jarenlang liep ik op schoenen die eigenlijk niet van mij waren. Ik kon er prima op lopen, maar ze pasten niet echt. Van buiten leek het alsof ik moeiteloos meeging. Van binnen voelde ik dat ik mezelf ergens onderweg was kwijtgeraakt.

De afgelopen jaren is er iets veranderd.

Er is een zachte, vrouwelijke kant in mij geopend. Een kant die ik spannend vond om te laten zien, maar die steeds meer ruimte vraagt. Juist daar vond ik iets wat ik jarenlang buiten mezelf had gezocht: erkenning.

Voor mijn lichaam.
Voor mijn lengte.
Voor mijn vrouw-zijn.
Voor alles wat ik ooit probeerde te verbergen.

Vandaag kijk ik naar mijn lange benen en zie ik geen tekortkoming meer. Ik zie kracht. Elegantie. Aanwezigheid. Ik voel me steeds meer thuis in mezelf.
En misschien is dat wel de grootste heling: ontdekken dat er nooit iets mis met je was. Dat je alleen bent gaan geloven dat je anders moest zijn om erbij te horen.
Daarom geloof ik ook zo sterk in het werk dat ik doe als coach. Omdat ik weet hoe het voelt om een verschil te ervaren tussen wat je aan de wereld laat zien en wat je diep vanbinnen voelt.

En juist vanuit die ervaring blijf ik de spiegels opzoeken. Spiegels die me wat vertellen over mezelf. Niet omdat ik nog meer moet worden. Maar omdat ik steeds meer wil zijn wie ik al ben. Zodat ik anderen nog beter kan begeleiden in hetzelfde proces: thuiskomen bij zichzelf.

Want hoe ver je ook van jezelf verwijderd bent geraakt, je hart weet de weg terug. 

Herken jij jezelf in dit verhaal?

Voel jij ook dat je je onderweg bent gaan aanpassen aan verwachtingen van anderen? Dat je veel hebt bereikt, maar ergens het contact met jezelf bent kwijtgeraakt? Weet dan dat je daar niet alleen in bent.

In mijn praktijk in Woerden begeleid ik mensen die verlangen naar meer rust, vrijheid en verbinding met zichzelf. Niet door nóg harder te werken aan zichzelf, maar door los te laten wat niet langer bij hen past en weer thuis te komen bij wie ze werkelijk zijn. Voel je een ja bij het lezen van deze woorden? 

Dan nodig ik je van harte uit voor een vrijblijvende kennismaking. Samen onderzoeken we waar je nu staat en wat er mogelijk wordt wanneer je jezelf niet langer hoeft aan te passen, maar volledig jezelf mag zijn.